Pierwsze źródła historyczne wymieniają rok 1468 jako rok istnienia kościoła w Przełazach. W tym bowiem roku miał miejsce spór między kapłanem z Torzymia a miejscowymi właścicielami. Powód sporu nie jest znany, prawdopodobnie chodziło o sprawy kościelne, potwierdza on istnienie kościoła w Przełazach. Bowiem w owym czasie Przełazy podlegały diecezji w Poznaniu.

Z czasem, w wyniku ekspansji kościoła ewangelickiego, kościół przejęli protestanci. Dopiero 23 marca 1654 roku, kościół w Przełazach wrócił do kościoła rzymskokatolickiego. W kilka lat po wojnie trzydziestoletniej (1618-1648), w 1658 roku ówczesny właściciel Przełaz, junkier Hans von Hornn ufundował dzwon kościelny, który wisi w dzwonnicy do dnia dzisiejszego.

Zbiegiem lat wiernych Kościoła rzymskokatolickiego w Przełazach było coraz mniej, co spowodowało zubożenie kościoła, a w konsekwencji konieczność rozebrania świątyni w roku 1813.

Dopiero w roku 1908 ewangelicy podjęli decyzję o budowie nowego kościoła. Kamień węgielny położony został 10 września 1911 roku, a po 10 miesiącach, 1 lipca 1912 roku kościół został poświęcony.

Pod koniec II wojny światowej, 30 stycznia 1945 roku, niemieccy mieszkańcy opuścili Przełazy. Kościół przejęli katolicy. 04 marca 1945 roku ksiądz Piotr Janik dziekan ze Świebodzina dokonał poświęcenia świątyni.

30 września 1994 roku doszło do zwarcia instalacji elektrycznej, pożar zniszczył drewniany ołtarz.

Opracowano na podstawie „Historia kościoła i nowy kościół w Przełazach” (autor: Karl-Heinz Graff, były niemiecki mieszkaniec wsi; tłumaczyli: Teresa i Włodzimierz Knobelsdorf), oraz „Sprawozdania z działalności duszpasterskiej parafii p.w. św. Jana Chrzciciela w Lubrzy z roku 2009”.